سه شعر/رضا افضلی

قلم
...
..
گرسال هاي سال گرفتار غم شوم
حاشا كه زير منت اهل ستم شوم
/
گر زيستن پذيرش ظلم است در جهان
بهتر همان كه راهي ملك عدم شوم
/
خاموش گر شوم چونسيمي به سان شمع
بهتر از آن كه سوزم و پيوسته كم شوم
/
دست شرف به سوي پليدان نمي برم
تا صاحب جلالت و مال و درم شوم
/
تا پر كشم چو مرغك آزاد در سپهر
حاشا كه مرغ بسته بام حرم شوم
/
هرگز قلم به خدمت دونان نمي برم
گر زير تيغ فقر و مشقت قلم شوم
/
رضا افضلی مهر ماه 1349
غزل یالا را در ۲۲سالگی سروده ام

باده ی باران/ از رضا افضلی/به:سید مهدی سیّدی

باده ی باران

باد بهار آمد و من بي خود و بي خويشتنم

داده ز ابريشمِ خود باز يكي پيرهنم

باغ طرب را به ميان، چون كمري نقره اي ام

جوي زلالي شده ام، گر چه شكن در شكنم

آبِ به باغ آمده ام، مي بَرَدم موج زمان

گر نكنم غلغله اي، سود چه از آمدنم؟

مرغك خوش نغمه! بخوان بر سر هر شاخه ی من

تا كه نيفكنده زمان همچو درختي كهنم

بارش برفي كه وَزَد بر سر و بر چهره ی من

قوي سپيدي كند اين زاغِ سياه ذقنم

رشته ی پيري به رُخم پرده ی توري فِكند

تا كه در آيينه دگر،خود نشناسم كه منم

موي سپيد آمده هان باده بده زان كه دگر

دست ندارد ز سرم تا كه نبافد كفنم

دزدِ جواهر شده هر سال و مَهي تا كه بَرَد

گوهرِ ناب صدف از، مِجري سرخِ دهنم

گله ی موري خورَدَم، چون خوره، اما به نهان

تا كه به ناگه، به دمي ريزم و درهم شكنمچ

بستري از گُل بفِكن در وسطِِ سبزه مرا

تا به تمامي نشده خونِ جواني ز تنم

تازه بهارا، تو مگر رنج و غم از دل ببري

جوي زلالم كني و غَلْتْ دهي در چمنم

عاشقِ آن جام تو و باده ی باران توام

باده بده باده بده، تا حَدِبي خود شدنم.

رضا افضلی

شانزدهم اردی بهشت۶۸

درفین دنیا
......
...
.
تورا
در فین دنیا
رگ بریده اند
وتِک تِک ساعت
صدای چکه های زندگی توست.
/
سیبِ معطررا
گاز بزن
که دهانی خاموش
تورا خواهد جوید
/
تورا
در فین دنیا
رگ بریده اند.

/
رضا افضلی

15/11/79